Parowozy
Parowozy i wagony wąskotorowe
EW90-05d
EW 90 - W latach 1928-1930 wyprodukowano dla berlińskiej koleji miejskiej ("S-Bahn") dużą serie zespołów trakcyjnych ET165. Były to składy dwuwagonowe (doczepny+silnikowy) przystosowane do zasilania napięciem 800 V z trzeciej szyny. Po zakończeniu działań wojennych na terenie DOKP Gdańsk znalazło się kilkadziesiąt zestawów. W ramach odszkodowań wojennych przeszły one na własnośc PKP, a Biuro Elektryfikacji Kolei (podległa bezpośrednio ministrowi komunikacji) postanowiło tabor ten przeznaczyć do uruchomienia kolei elektrycznych w Gdańskim Węźle Kolejowym, gdzie występowały duże potoki pasażerskie. Naprawy wagonów (oznaczonych na PKP serią EW90) były początkowo wykorzystywane w ZNTK Lubań Śląski, a od 1955 r. w ZNTK Gdańsk. Jedną z głównych zmian było instalowanie pantografów do odbioru energii elektrycznej z górnej sieci trakcyjnej i likwidacja odbieraków z tzeciej szyny. "Modraczki" (bo tak EW90 nazywano w czasie eksloatacji) miały pracować około 10 lat, po czym w ich miejsce miano wprowadzić tabor na napięcie 3 kV. Tymczasem ich eksploatacja zakończyła się dopiero w 1976 roku. Część wycofanego taboru złomowano, ale większość (po zdemontowaniu osprzętu elektrycznego) wykorzystano do sformowania pociągów gospodarczych - zwłaszcza w służbie elektro-trakcyjnej. Jeden z ostatnich EW 90 można spotkać w elektrowozowni Gdynia Cisowa (Zakład Taboru w Gdyni przy nastawni wykonawczej GC1. EW90-12s (wagon silnikowy) i EW90-05d (wagon doczepny) są połączone w jeden zespół. EW90-05d jest w gorszym stanie od EW90-12s, nie posiada reflektorów czołowych, a okna w większości są zakryte blachą.
Pozostałe fotografie
Źródło :
"Atlas Parowozów 2002" - Paweł Terczyński.
"Parowozy normalnotorowe produkcji polskiej" - Bogdan Pokropiński.
"Koleje" – Judyta Kurowska-Ciechońska, Ariel Ciechański z serii Przewodnik po Polsce, wydanie drugie 2008