Aec Routmaster
 Dane techniczne :
 Długość 9000 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 4000 mm.
 Moc silnika 9000 ccm.
Jelcz
Jelcz 080
Opracowany został z wykorzystaniem elementów nadwozia autobusu Jelcz PR 110 oraz podwozia samochodu Star - 200. Autobusy służyły do przewozów pasażerów na liniach podmiejskich, do przewozów pracowniczych i szkolnych.  Nazywany jest autobusem "socjalnym".
 Dane techniczne :
 Ilość miejsc 1+50
 Masa własna 6600 Kg.
 Masa całkowita 10600 Kg.
 Silnik 359, wysokoprężny, 6-cylindrowy, rzędowy.
 Moc silnika 110 kW.
 Skrzynia biegów mechaniczna (synchronizacja biegów II-IV), pięciobiegowa.
 Poj.zbiornika paliwa 250 l.
 Prędkość maks. 90 km/h.
 Wymiary (długość x szerokość x wysokość) 8000 x 2460 x 3125 mm.
 Rozmiar ogumienia 8.25R-20".
Jelcz 043
6 grudnia 1958 r., podpisano umowe licencyjną z Czechosłowacją na produkcję  w Jelczańskich Zakładach Samochodowych autobusu Skoda 706 RTO z  nadwoziem firmy Karosa. Według zawartej umowy jelczańska fabryka miała  otrzymywać gotowe podwozia Skody. Nowoczesne stalowe nadwozie o aerodynamicznym i obłym kształcie przypominało wyglądem nieco ogórka. I tak właśnie przydomek  zyskał sobie Jelcz 043 i wszystkie jego nastepne wersje. W roku 1958  zmontowano w JZS pierwszych 20 sztuk pojazdów Jelcz 043, w następnym roku  moc produkcyjna wyniosła 200 egzemplarzy. Początkowo wszystkie części  nadwozia i podwozia sprowadzano z Czechosłowacji. Stopniowo jednak  poszczególne części zastępowano polskimi zamiennikami. Rozwiązanie to było  korzystne dla obu stron, ponieważ czeskie podwozia były względnie tanie,  natomiast pozostałe części okazały się o wiele droższe. Produkcja Jelcza 043  wzrastała, dążono do osiągnięcia liczby 1500 sztuk rocznie.
Dane techniczne
Silnik - Typu 706RT, z zapłonem samoczynnym, czterosuwowy, rzędowy, pionowy, ustawiony wzdłużnie nad osią przednią. Średnica cylindra 125 mm, skok tłoka 160 mm. Liczba cylindrów 6. Pojemność skokowa silnika 11,781 dm°. Stopień sprężania 16,5. Moc maksymalna 117,6 kW (160 KM) przy 1900 obr/min. Maksymalny moment obrotowy 697 Nm (71 kGm) przy 1200 obr/min. Kadłub silnika żeliwny, z mokrymi tulejami cylindrowymi. Trzy głowice odlewane z żeliwa, obejmujące po dwa cylindry każda. Wał korbowy składany z siedmiu części. Część przednia kuta, pozostałe części odlewane. Wał korbowy podparty na siedmiu łożyskach rolkowych NG 180. Tłumik drgań skrętnych. Tłoki ze stopu lekkiego, z toroidalną komorą spalania w denku, wyposażone w cztery pierścienie uszczelniające i dwa zgarniające. Korbowody kute. Sworznie tłokowe osadzone pływająco. Układ rozrządu górnozaworowy, popychaczowy. Wał rozrządu umieszczony w kadłubie, napędzany od wału korbowego poprzez przekładnię zębatą. Zawory ustawione w jednym rzędzie, pionowo. Średnica grzybka zaworu ssącego 50 mm, zaworu wydechowego 47 mm. Fazy rozrządu: otwarcie zaworu ssącego 6° przez GMP, zamknięcie 42° po DMP, otwarcie zaworu wydechowego 35° przed DMP, zamknięcie 7° po GMP. Smarowanie obiegowe, pod ciśnieniem. Pompa olejowa zębata, dwusekcyjna. Filtr oleju szeregowy, typu szczelinowego. Chłodzenie cieczą, o obiegu wymuszonym. Pompa cieczy chłodzącej odśrodkowa. Przepływ cieczy regulowany termostatem. Chłodnica typu rurkowego, umieszczona przed silnikiem. Zasłona przed chłodnicą, sterowana z miejsca kierowcy. Wentylator osiowy, sześciołopatkowy, napędzany dwoma paskami klinowymi od wału korbowego.
Zasilanie - Wtrysk bezpośredni. Pompa wtryskowa tłoczkowa, typu PAL PV6B8P, z mechanicznym dwuzakresowym regulatorem i z tłoczkową pompą zasilającą, typ PAL CD 5R 686. Wtryskiwacz typu PAL DOPRO140 5625, z rozpylaczami wielootworowymi. Kolejność wtrysku 1-5-3-6-2-4. Statyczny kąt wyprzedzenia wtrysku 28 ° przed GMP. Ciśnienie wtrysku 16-17 MPa (160-170 kG/cm²). Filtr paliwa dwustopniowy: zgrubnego oczyszczania z wkładem papierowym. Filtr powietrza dwustopniowy : pierwszy odśrodkowy mokry, drugi suchy typu cyklon. Tłumik szmerów ssania. Masa suchego silnika 920 Kg.
Instalacja elektryczna - Napięcie znamionowe 24 V. Biegun ujemny połączony z masą. Prądnica prądu stałego, typu PAL 02-9087-06, o mocy 800 W, współpracująca z regulatorem typu PAL 02-9405-23. Dwa akumulatory ołowiowe 12V o pojemności 150 Ah każdy, połączone szeregowo. Rozrusznik typu PAL 02.9187.04 o mocy 4,4 kW (6 KM), włączony elektromagnetycznie. Dwa reflektory, o średnicy układu optycznego 170 mm, ze światłami drogowymi, symetrycznymi światłami mijania i światłami pozycyjnymi. Reflektory przeciwmgielne, zamocowane w przednim zderzaku. Wycieraczka szyby przedniej jednobiegowa, z wyłącznikiem krańcowym. Dwa wycieraki pantograficzne, pracujące przeciwbieżnie. Sygnał dźwiękowy jednotonowy, typu CSN-20.
Układ napędowy - Klasyczny (4x2). Sprzęgło cierne, suche, dwutarczowe, sterowane mechanicznie. Dziewięć śrubowych sprężyn dociskowych. Tarcza sprzęgła wyposażona w okładziny cierne o średnicach 380x200 mm. Skrzynka przekładniowa trzywałkowa, o pięciu przełożeniach, zblokowania z silnikiem. Koła III, IV i V-biegu stale zazębione. Przełożenia na poszczególnych biegach: Ib-7,64 IIb-4,27 IIIb-2,60 IVb-1,59 Vb-1,00, wsteczny 5,95. Dżwignia zmiany biegów umieszczona obok fotela kierowcy. Wał napędowy dwuczęściowy, z łożyskiem pośrednim. Trzy przeguby krzyżakowe z łożyskami igłowymi. Przekładnia główna podwójna, zespolona. Pierwszy stopień tworzy przekładnia stożkowa o zębach łukowo - spiralnych (FIAT-Mammano), drugi - przekładnia walcowa. Całkowite przełożenie przekładni głównej 5,62. Mechanizm różnicowy stożkowy o czterech satelitach. Półosie napędowe całkowicie odciążone.
Układ nośny - Rama podłużnicowa, nitowana. Podłużnice o przekroju ceowym, tłoczone z blachy stalowej. Zawieszenie kół przednich zależne, sztywna oś o przekroju dwuteowym, wsparta na wzdłużnych półeliptycznych resorach piórowych. Liczba piór 17. Dwa hydrauliczne amortyzatory ramieniowe dwustronnego działania. Ustawienie kół przednich: kąt pochylenia koła 1°40', kąt pochylenia osi sworznia zwrotnicy 6°50', kąt wyprzedzania osi sworzni zwrotnicy 2°. zbieżność kół 6-6 mm. Zawieszenie kół tylnych zależne, sztywny most napędowy, wsparty na wzdłużnych półeliptycznych resorach piórowych. Liczba piór 15. Dwa hydrauliczne amortyzatory ramieniowe jednostronnego działania. Koła jezdne szprychowe i składane, typu Trilex, odlewane. Obręcze o profilu płaskim, o wymiarach 8.00x20". Ogumienie dętkowe, o wymiarach 11.00x20" HD/16PR. Koła tylne bliźniacze.

Układ kierowniczy - Przekładnia kierownicza ślimakowa, z wycinkiem ślimacznicy. Przełożenie 21. Pneumatyczny, nadciśnieniowy, mechanizm wspomagający typu AB 125. Wał kierownicy jednoczęściowy. Koło kierownicy trzyramienne, o średnicy 550 mm. Mechanizm zwrotniczy z drążkiem podłużnym i drążkiem poprzecznym, umieszczonym za osią kół przednich.

Układ hamulcowy - Hamulec zasadniczy uruchamiany pneumatycznie, jednoobwodowy. Hamulce kół przednich i tylnych bębnowe. Średnica wewnętrzna bębnów hamulcowych 440 mm. Szerokość okładzin ciernych kół przednich 100 mm, kół tylnych 160 mm. Całkowita powierzchnia okładzin ciernych 4040 cm². Rozpieracze mechaniczne, uruchamiane siłownikmi pneumatycznymi. Instalacja pneumatyczna do połączenia z hamulcami przyczepy, jednoprzewodowa. Sprężarka tłokowa, dwucylindrowa, napędzana od wału korbowego silnika. Hamulec pomocniczy mechaniczny, działający ma szczęki hamulcowe kół tylnych. Hamulec silnikowy, odcinający dopływ paliwa i zamykający wylot spalin.

Nadwozie - O konstrukcji półsamonośnej; spawane. Szkielet nośny, dzielony technologicznie wzdłuż dolnej krawędzi okien bocznych. Szkielet górny, wykonany z profili o przekroju ceowym lub "omega". Dolna część szkieletu składała się z ramy nadwozia, ścian bocznych i ściany przedniej, wykonanych z profili zamkniętych i otwartych łączonych spawaniem. Poszycie zewnętrzne z blachy stalowej o grubości 1 mm, nitowane do szkieletu. Poszycie wewnętrzne z lakierowanych płyt pilśniowych. Drzwi kierowcy zawieszone na przednim słupku. W prawej ścianie bocznej dwoje jednoskrzydłowych drzwi dla pasażerów, o szerokości w świetle 900 mm, zawieszonych na przednich krawędziach. Szyby przednia i tylna gięte, dwuczęściowe. W ścianach bocznych okna z szybami stałymi i uchylnymi w górnej części. W drzwiach kierowcy: okno z szybą w górnej części i z szybami przesuwnymi w dolnej części. Dwie uchylne klapy dachowe. Podłoga z desek sosnowych, pokryta gumą rowkowaną. Fotele pasażerskie o szkielecie rurowym, pokryte dermatoidem. Bagażnik wewnętrzny, w postaci półek nad oknami bocznymi. Bagażnik dachowy. Ogrzewanie wnętrza nagrzewnicą zasilaną olejem opałowym, umieszczoną w schowku pod podłogą z lewej strony pojazdu oraz nagrzewnicą wodną, połączoną z układem zasilania silnika. Zbiornik paliwa zamocowany do prawej podłużnicy ramy. Koło zapasowe umieszczone w schowku tylnym. Opuszczanie i podnoszenie koła zapasowego za pomocą siłownika pneumatycznego.

Wymiary - Rozstaw osi 5450 mm, rozstaw kół przednich 1927 mm, rozstaw kół tylnych 1751 mm, odstęp kół bliźniaczych 325 mm. Długość całkowita 10 800 mm, szerokość 2500 mm, wysokość (bez obciążenia) 2980 mm. Zwis przedni 1970 mm, zwis tylny 3500 mm. Kąt natarcia 18°, kąt zejścia 7°20'. Prześwit poprzeczny 260 mm. Wysokość wnętrza 1900 mm, wznios stopni wejściowych 420 mm, wznios podłogi 885 mm.

Masy - Własna pojazdu 8700 kg. Dopuszczalna masa całkowita 12 680 kg. Dopuszczalne obciążenie 3980 kg. Dopuszczalne obiciążenie osi przedniej 4800 kg, osi tylnej 8000 kg. Dopuszczalna masa całkowita holowanej przyczepy 6900 kg.

Pojemność - Zbiornik paliwa 170 dm³, układ smarowania silnika 20 dm³, układ chłodzenia 45 dm³, skrzynka przekładniowa 14,5 dm³, most napędowy 8,5 dm³, przekładnia kierownicza 2,4 dm³.

Dane eksploatacyjne - Prędkość maksymalna 85 km/h. Zużycie paliwa 25 dm³/100 km. Najmniejsza średnica zawracania 24,5 m. Zdolność pokonywania wzniesień: Ib-30%, IIb-16%, IIIb-9%, IVb-5%, Vb-2,6%. Ciśnienie powietrza w ogumieniu wszystkich kół 0,7 MPa. Liczba miejsc siedzących 52.

Jelcz 272 Mex
W roku 1963 konstruktorzy JZS opracowali miejską odmianę Jelcza 043. Autobus  wyposażono w dwie pary dwuskrzydłowych, sterowanych pneumatycznie ze  stanowiska kierowcy, drzwi rozmieszczono w układzie 0-2-2. Zmniejszono liczbę  foteli wewnątrz pojazdu co umożliwiło szybsze przemieszczenie się do wyjścia.  Zlikwidowano nadokienne półki oraz bagażnik dachowy, które nie były potrzebne  w tej wersji. Usprawniono też wentylacje oraz ogrzewanie. Nad giętymi szybami  pojawiło się miejsce na tablicę informacyjną. Pozostawiono również drzwi dla  kierowcy z lewej strony pojazdu. Pojazd był przystosowany do holowania  przyczepy.
 Dane techniczne :
 Rok produkcji 1963
 Układ drzwi 0-2-2
 Liczba miejsc 83 siedzace, 1 stojące.
 Wymiary 10870 x 2500 x 2900 mm.
 Rozstaw osi 5450 mm.
 Masa własna 8420 Kg.
 Masa całkowita 14400 Kg.
 Silnik Skoda 709 RT o mocy 160 KM.
 Prędkość maks. 60 km/h.
Jelcz P01
W pierwsza przyczepa autobusowa w Polsce weszła do produkcji w roku 1965.  Pod koniec 1963 r., konstruktorzy z JZS rozpoczeli prace nad małą przyczepą  autobusową. Owocem ich prac była prezentacja w 1965 roku przyczepy Jelcz  PO1, przystosowanej do holowania przez licencyjny autobus Jelcz 043. Przyczepa posiadała ramowe podwozie oraz nadwozie wykonane ze stali.  Tylną  oś wyposażono w dwa podwójne koła, natomiast przednią - skrętną -  w dwa  koła pojedyńcze. Pojazd posiadał automatyczny system wentylacyjno  - grzewczy, sterowany przez kierowce autobusu holującego. Wentylacje  zapewniała też klapa dachowa i boczne okna przesuwne. Skuteczne  hamowanie  zapewniał hamulec główny - powietrzny, działający na koła tylne  oraz hamulec  ręczny - mechaniczny, działający na wszystkie koła. Nadwozie  oraz wnętrze  przyczepy zostało maksymalnie zunifikowane z autobusem  Jelcz  043. Przyczepa Jelcz PO1 posiadała jedne drzwi, zamykane na klamkę.  Jej  głównym  przeznaczeniem była komunikacja pozamiejska. Jednakże liczna  przyczepy typu  PO1 wykorzystane były na ulicach polskich miast, gdzie jeździły w zestawach z  miejskimi Jelczami Mex 272 lub międzymiastowymi  Jelczami 043.
 Dane techniczne :
 Długość 8409 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Rozstaw osi 3700 mm.
 Wznios podłogi 910 mm.
 Dopuszczalny ciężar całkowity 6895 Kg.
 Minimalny promień skrętu 8950 mm.
 Ilość miejsc 30 siedzących, 12 stojących
Jelcz 021
W roku 1962 podjęto montaż pierwszego polskiego autobusu przegubowego. Niezbędną dokumentację utworzono w przeciągu 2 miesięcy. Do powstania przegubowego autobusu inżynierom posłużyły dwie miejskie Skody 709 RTO - MEX, jedna z robitym tyłem oraz druga z rozbitym przodem. Obu autobusom ucięto uszkodzone fragmenty, a reszte połączono przegubem. Z zewnątrz miejsce łączenia osłonięte zostało płótnem, wewnątrz natomiast zastosowano obrotową płytę o średnicy dwóch metrów. Przegub został zabezpieczony w środku barierkami. W tej konstrukcji zastosowano tylną oś skrętną, pochodzącą  z ciężarówki Żubr (natomiast wersja AP02 posiadała oś od autobusu Chausson).  Natomiast w przedziale pasażerskim nie wprowadzono żadnych zmian.
 Dane techniczne :
 Rok produkcji AP021- 1966 r.
 Długość 15880 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 2900 mm.
 Liczba miejsc 42 siedzące, 93 stojących.
 Rozstaw osi skrajnych 11111 mm.
 Masa własna 12000 Kg.
 Silnik Skoda 706 RT o mocy 160 KM.
 Prędkość maksymalna 60 km/h.
Jelcz 014 Lux
W roku 1964 pojawiła się turystyczna odmiana 043. Jelcz 014 Lux mógł pomieścić 35 osób na wygodnych fotelach z wysokimi oparciami. Z zewnątrz wyróżniał się od innych autobusów Jelcz dodatkowymi małymi okienkami, zachodzącymi lekko na dach, umieszczonymi nad tradycyjnymi oknami. Zwiększały one w znacznym stopniu widoczność w pojeździe. Srebne kołpaki montowane na kołach, podkreślały przynależność autobusy do wyższej klasy. JZS wyprodukowały jedynie niewielką  partię tego typu pojazdów, gdyż wówczas przewozy dalekobieżne i  międzynarodowe należały do  rzadkości.
 Dane techniczne :
 Rok produkcji 1964
 Układ drzwi 0-1-0
 Liczba miejsc 33 siedzace, 1 stojące.
 Długość 10870 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 2900 mm.
 Rozstaw osi 5450 mm.
 Silnik Skoda 706 RT o mocy 70 KM
 Prędkość maksymalna 70 km/h.
Jelcz PR 100
Typowa konstrukcja miejskiego autobusu. Troje drzwi wejściowych, nisko przebiegająca podłoga i bardzo nisko umieszczone stopnie drzwi - 25 cm. Doskonała widoczność z miejsca kierowcy. Zawieszenie z elementami pneumatycznymi.
 Dane techniczne :
 Silniki Diesel umieszczony z tyłu pojazdu - SW680/56/3 6-cylindrowy.
 Moc maksymalna 185 KM.
 Liczba miejsc 36 siedzących, 74 stojących.
 Prędkość maks. 67 km/h.
 Masa własna 980 Kg.
Jelcz 120 M
Pierwszy model 120M jelczańskich zakładów samochodowych pojawił się w Krakowie w 1993 roku. Do 1995 roku MPK Kraków zakupiło łącznie 130 sztuk tego typu wozów. Model ten oparty jest na modelu Jelcz PR110, który były zmodernizowaną wersją autobusów Berliet PR100 - produkowanego w latach siedemdziesiątych. Prawie wszystkie pojazdy posiadały turbodoładowany silnik SWT 11. Wozy z pierwszej dostawy przypominały bardzo poprzednika, czyli PR110. Pojazdy z drugiej partii posiadały inne plastikowe zderzaki (pierwsza dostawa metalowe zderzaki) oraz pikselowy wyświetlacz firmy PIXEL z Bydgoszczy (wcześniejsze modele posiadały wyświetlacz firmy KZŁ również z Bydgoszczy). Jeden z Jelczy 120M #BF291, jako jedyny wyposażony został w silnik MAN D2866UH i automatyczną skrzynię biegów Voith. Po wprowadzeniu do ruchu Jelcze 120M otrzymały numeracje: 11001-11010 (zajezdnia Bieńczyce) dostawa w 1993 roku, 11011-11045 (zajezdnia Bieńczyce), 21001-21025 (zajezdnia Wola Duchacka) dostawa w 1994 roku, 11046-11060 (zajezdnia Bieńczyce), 21026-21040 (zajezdnia Wola Duchacka), 41002-41031 (zajezdnia Płaszów) dostawa w 1995 roku. W 1998 roku wóz 41002 przekazano z zajezdni Płaszów do zajezdni Bieńczyce i nadano mu nr taborowy 11061. W roku 1999 nastąpiła zmiana w numeracji pojazdów. I tak Jelcze 120M otrzymały nowe numery: 11001-11061 -> BF201-261, 21001-21040 -> DF301-340, 41003-41031 -> PF263-291. W roku 2000 wszystkie wozy 120M z zajezdni Płaszów przekazano do zajezdni Bieńczyce PF263-291 -> BF263-291. W roku 2004 wszystkie Jelcze 120M stacjonujące na zajezdni Wola Duchacka przekazano do zajezdni Bieńczyce DF301-340 -> BF301-340. Z czasem wszystkie wozy były stopniowo kasowane bądź sprzedawane i zastąpywane nowszymi autobusami takimi jak, np. Solaris Urbino 12 generacji II i generacji III. W dniu 18.10.2008 odbył się przejazd pożegnalny Jelczem 120M #BF304. Jako ostatnie pozostawiono wozy BF290, BF301, BF304 i BF330, które po raz ostatni wyjechały na linię w dniu 19.12.2008 roku. Oficjalne zakończenie eksploatacji autobusów Jelcz 120M odbyło się dnia 25.03.2009, w związku z konferencją pt. "Bezpieczeństwo Ruchu Drogowego - wybrane zagadnienia usuwania skutków katastrof drogowych z udziałem pojazdów ciężkich i autobusu", gdzie podczas ćwiczeń uczestnikiem symulowanego wypadku był wóz BF301. Jako historyczny pozostawiono wóz BF304.
 Dane techniczne :
 Producent Zakłady samochodowe "Jelcz".
 Długość 12000 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 3030 mm.
 Rozstaw osi 6100 mm
 Masa własna 9900 Kg.
 Liczba miejsc 110, 33 siedzących.
 Silnik Mielec SWT 11/300/1.
 Skrzynia biegów Manualna, zsynchronizowana FPS S 4-95
 Predkość maks. 74,5 km/h.
Jelcz M 11
Pierwsze Ikaro-Jelcze, (bo tak nazywano potocznie wozy M11) pojawiły się w Krakowie w 1986 roku. Podwozie tego modelu zapożyczono z Ikarusa 260 zaś nadwozie z Jelcza PR110 (był jednak o jeden metr krótszy). Dostarczono łącznie 281 sztuk Jelczy M11 w latach 1986-1992. W roku 1986 dostarczono 31 sztuk (12101-12121 - zajezdnia Bieńczyce, 22001-22010 - zajezdnia Wola Duchacka), w roku 1987 dostarczono 124 sztuki (12122-12195 - zajezdnia Bieńczyce, 22011-22060 - zajezdnia Wola Duchacka), w roku 1988 dostarczono 81 sztuk (12196-12223 - zajezdnia Bieńczyce, 42201-42202 - zajezdnia Płaszów, 22061-22108, 22200-22202 - zajezdnia Wola Duchacka), w roku 1989 dostarczono 23 sztuki (12224-12232 - zajezdnia Bieńczyce, 42203-42208 - zajezdnia Płaszów, 22109-22116 - zajezdnia Wola Duchacka), w roku 1990 dostarczono 14 sztuk (12233-12239 - zajezdnia Bieńczyce, 42209-42215 - zajezdnia Płaszów), w roku 1991 dostarczono 2 sztuki (22117-22118 - zajezdnia Wola Duchacka), w roku 1992 dostarczono 6 sztuk (406-411 (wozy szkoleniowe) - zajezdnia Bieńczyce). Część wozów fabrycznie było pozbawionych środkowych drzwi i oznaczone były, jako L11. Przed rokiem 1999 13 sztuk M11 z zajezdni Płaszów przekazano na Bieńczyce. W roku 1999 przenumerowano wszystkie autobusy krakowskiego MPK i tak autobusy Jelcz M11 otrzymały nowe numery (zastąpiono cyfry 11 literami BC a cyfry 22 literami DC). Jako eksponat muzealny pozostawiono wóz o numerze taborowym BC191.
 Dane techniczne :
 Prędkość maks. 82 km/h.
 Wymiary 11000 mm x 2555 mm x 3060 mm.
 Liczba miejsc 30 siedzących, 70 stojących.
 Silnik RABA MAN D2156HM6U 6 - cylin. poziomy z zapłonem samoczynnym, o pojemności skokowej 10,35 dm3, bezpośredni wtrysk i centralna kulista komora spalania w tłoku.
 Moc maks. 162 KM.
 Skrzynia biegów Csepel ASH-75,2 5-biegowa.
 Hamulec Hamulec roboczy dwuobwodowy z automatyczną regulacją siły hamowania. Hamulec postojowy (awaryjny) działa na kola tylne za pomocą  części  sprężynowej siłowników. Hamulec silnikowy sterowany zaworem elektropneumatycznym.
Jelcz PR110M
Pozostałe modele
Zdjęcia przedstawiają autobus przerobiony na własny użytek.
Karosa SM 11
Popularny w Czechosłowacji autobus miejski z nadwoziem 3 - drzwiowym mocowanym do ramy nośnej.
 Dane techniczne :
 Długość 10850 mm.
 Silnik 6 cylindrowy diesla, leżący pod podłogą tuż za osią przednią - napędowa oś tylna.
 Moc maksymalna 180 KM.
 Prędkość maksymalna 65 km/h.
 Ilość miejsc 67 stojących, ? siedzących.
San H100A
Po prezentacji prototypu SFA-21 w roku 1966 podjęto montaż próbnej serii 20 egzemplarzy autobusu San H100, który już rok później skierowano do seryjnej produkcji. Nowe pojazdy z serii H100 posiadały ramową konstrukcję - zastosowano ramę identyczną, jak w prototypie SFA 21. Natomiast poszycie nadwozia podobnie jak w Sanie H27, zbudowano z cienkich blach. Wzmocniono  belkę przedniej osi, która podobnie jak tylny most, zawieszona została na  resorach piórowych, wspomaganych amortyzatorami hydraulicznymi.  Wprowadzono nowe zespoły jezdne i hamulce pochodzące z samochodu Star 28.  Hydrauliczny hamulec zasadniczy posiadał pneumatyczny wspomagający układ nadciśnieniowy. Hamulec ręczny - mechaniczny na wale napędowym. W  autobusie wprowadzono nową kulkową przekładnię kierowniczą o zwiększonym  przełożeniu. San H100 oferowany był w dwóch wersjach silnikowych -  benzynowej (silnik gaźnikowy S474) i wysokoprężnej (silnik o zapłonie samoczynnym S530). Silnik umiejscowiono nad osią przednią.
W budowie nadwozia Sana H100 wykorzystano wiele elementów z poprzedniego  modelu - H27. Mocna konstrukcja pojazdu pozwoliła na umieszczenie drzwi  kierowcy z lewej strony na zwisie przednim, natomiast swobodną wymianę  pasażerów umożliwiały dwie pary drzwi z prawej strony autobusu. We wnętrzu  montowano siedzenia stosowane w autobusach Jelcz. Ogrzewanie zapewniał  agregat Sirokko. Podobnie jak samonośne Sany, tak rówież i San H100  oferowany był w wersji międzymiastowej "A", która miała bagażnik dachowy i  mogła pomieścić ogółem 41 pasażerów, oraz w wersji miejskiej "B" - o pojemności 50 osób, zmniejszonej liczbie siedzeń (rząd siedzeń podwójnych oraz  rząd siedzeń pojedyńczych) i posiadającej specjalne stanowisko dla konduktora.  Drzwi w Sanie H100B, rozmieszczone były w układzie 0-2-2, sterowane były  pneumatycznie ze stanowiska kierowcy bądź konduktora. Powyżej opisane  zmiany sprawiły, iż zwiększyła się żywotność Sana H100 do 400 tysięcy kilometrów. Nieatrakcyjna pozostała jedynie stylistyka tego autobusu,  produkowanego do 1974 r.
 Dane techniczne :
 Rok produkcji 1966-1974
 Konstrukcja Ramowa
 Długość 8600 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 3050 mm.
 Rozstaw osi 4530 mm.
 Masa własna 5900 kg.
 Ilość miejsc 41+1
 Silnik S530A o mocy 100 KM
 Prędkość maksymalna 75 km/h.
Scania
Scania 111
Autobusy te pojawiły się w krakowskim MPK w czerwcu 1991r.,były to pojazdy co prawda wiekowe, miały około 20 lat, ale jak na owe czasy były dość nowoczesne (posiadały automatyczną skrzynie biegów, oraz fotokomórki w drzwiach). Autobusy zostały sprowadzone ze Szwecji i już wtedy miały ponad 20 lat. Mimo tego były to, jak na ówczesne warunki, nowoczesne autobusy. Posiadały automatyczną skrzynię biegów oraz fotokomórki przy drzwiach. Jednym z mankamentów tych pojazdów był brak otwieranych okien (poza egzemplarzem o numerze 47730), ale ten problem rozwiązano stosując uchylne i otwierane okna (te drugie z popularnych tramwajów typu Konstal 102N oraz 102Na). Ostatnie wozy wycofano z ruchu w 1998 roku. Jedna sztuka została zachowana jako eksponat muzealny #47740, a resztę spośród tych wozów sprzedano, m.in. firmie MINIBus z Karczewa.
 Dane techniczne :
 Silnik Scania DC1106 - sześciocylindrowy.
 Moc maksymalna 205 KM (151 kW) przy 2200 obr/min.
 Maks.moment obrotowy 735 Nm przy 1200 obr/min.
 Skrzynia biegów HR 501 o maksymalnym efekcie. przekładniowym do przodu 4,52:1 , do tyłu 7,10:1
 Wymiary 11550 x 2490 x 2910 mm.
 Masa własna 10500 Kg.
Scania 112
Pierwsze autobusy Scania 112 podobnie jak pojazdy typu 111 trafiły do Krakowa w 1991 roku. Zakupiono wtedy 7 sztuk tego modelu. Autobusy otrzymały numerację począwszy od 48801. Również były to wiekowe autobusy, ale w porównaniu do taboru, który jeździł wtedy po ulicach miasta, były to autobusy bardzo nowoczesne. Wozy typu 112 miały trochę inny wygląd od 111. Różniły się przede wszystkim ilością drzwi - stodwunastki posiadały dodatkowe drzwi z tyłu pojazdu (poza wozem #48804, który posiadał układ drzwi 2-2-0). Wyjątkami były również #48803 z układem drzwi 1-1-1 oraz 48807, który posiadał jednopłatowe drzwi. Pozostałe pojazdy miały drzwi harmonijkowe. Scanie 112 wyposażone były w silniki D11 poza wozami #48802, #48803 i #48807, które otrzymały silniki turbo DS11. Stosowano skrzynie biegów GAV. Podobnie jak Scanie 111 nie posiadały otwieranych okien, ale ten problem został rozwiązany poprzez zastosowanie otwieranych okien na wzór okien z Jelcza 120M. Autobusy tego typu ostatecznie zniknęły z ulic w roku 1999. Większość pojazdów zostało sprzedanych prywatnym przewoźnikom.
 Dane techniczne :
 Prędkość maks. 82 km/h.
 Wymiary 11000 mm x 2555 mm x 3060 mm.
 Liczba miejsc 30 siedzących, 70 stojących.
 Silnik RABA MAN D2156HM6U 6 - cylin. poziomy z zapłonem samoczynnym, o pojemności iskokowej 10,35 dm3, bezpośredni wtrysk i centralna kulista komora spalania w tłoku.
 Moc maksymalna 162 KM.
 Skrzynia biegów Csepel ASH-75,2 5-biegowa.
 Hamulec Hamulec roboczy dwuobwodowy z automatyczną regulacją siły hamowania. Hamulec postojowy (awaryjny) działa na kola tylne za pomocą części sprężynowej siłowników. Hamulec silnikowy sterowany zaworem elektropneumatycznym.
Scania 113 CN
Autobusy tego typu do Krakowa zawitały w 1992 roku. Jak na ówczesne czasy były to najnowocześniejsze autobusy przegubowe eskploatowany w Krakowie. Model ten posiada obniżoną podłogę (nie jest to niskopodłogowy).
 Dane techniczne :
 Długość 17925 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 3200 mm.
 Rozstaw osi 5500 mm.
 Masa własna 16900 Kg.
 Liczba miejsc 45 siedzących, 150 stojących.
 Silnik 705 mm.
 Prędkość maks. 820 mm.
 Rok produkcji 80 km/h.
Scania Vabis CF 1959
Scania BF76
Scania B 8063
Volvo
Volvo B58-55
Volvo B59-55 Saffle
Za pośrednictwem firmy HITAB, w roku 1991 do Krakowa zakupiono używane pojazdy marki Scania oraz po jednej sztuce pojazdów marki Volvo B59-59 Säffle oraz Volvo B58-60 Delta. Podwozie oraz wszelkie podzespoły wykonane zostały w zakładach firmy Volvo Bussar AB, zaś karosażem wozu zajęła się firma Säffle (późniejszy oddział firmy Volvo). Oba wozy marki Volvo zostały przydzielone do zajezdni Wola Duchacka. Wóz B59-59 Säffle otrzymał numer taborowy 29002. Charakteryzował się biały-czerwonym malowaniem. Zaledwie po dwóch latach eksploatacji autobus został sprzedany prywatnemu przewoźnikowi (FB). W połowie lat `90 autobus został przemalowany na kolor biało-niebieski. Do roku 2006, kursował między Krakowem a ościennymi gminami a następnie został ze złomowany.
Volvo B57-WIIMA
Volvo B10M-60 Saffle
Pozostałe modele
Durant Rugby Express L
"...W krakowie pojawił się w 1929 roku, a kupiła go Krakowska Miejska Kolej Elektryczna SA - na pierwszą linię autobusową w naszym mieście - od Barbakanu do Prądnika Czerwonego; po dwóch latach, ze względu na duże zużycie pojazdu, autobus został sprzedany i trafił w ręce prywatnego przedsiębiorcy do Poronina. Tam woził pasażerów m.in do Zakopanego aż do wybuchu II wojny światowej. Autobus został przebudowany, gdyż ówczesne przepisy wymagały, aby były drzwi z tyłu; właściciel wyciął takie drzwi, a zabił gwoździami drzwi z boku, a gdy wybuchła wojna - wyciągnął silnik, odkręcił koła i schował pojazd w szopie. W takim stanie autobus przetrwał do połowy lat 80. ubiegłego wieku, gdy pojazd wykupił miłośnik zabytkowych autobusów.Już osiem lat temu MPK Kraków rozpoczęło rozmowy z właścicielem duranta w sprawie jego zakupu i dwa lata temu sprowadzono autobus...''
Źródło :Dziennik Polski 23.07.2008
 Dane techniczne :
 Producent Durant Motors ING. USA
 Rok produkcji 1928/31
 Silnik Durant benzynowy, 4 suwowy, 6 cyl. rzędowy, chłodzony wodą
 Napęd na tylne koła wałem kardana
 Skrzynia biegów mechaniczna, 4 przekładnie + wsteczny
 Zawieszenie przednie oś sztywna na resorach półeliptycznych
 Zawieszenie tylne most napędowy na resorach półeliptycznych
 Hamulce mechaniczne na 4 koła
 Ogumienie opony pneumatyczne, tarcze szprychowe, obręcze mocowane 6-ma ząbkami
 Nadwozie montowane na ramie podwozia, wykonane indwidualnie, konstrukcja metalowo-drewniana
 Długość 5200/5800 mm
 Szerokość 1900/2020 mm
 Rozstaw osi 3250/3350 mm
 Rozstaw kół 1440(p) - 1480 (t)
 Miejsca siedzące 16/18
 Masa pojazdu 2020/2270 Kg.
 Zużycie paliwa 25.5/30 l/100 km
 Dostawa pojazdów 3 - szt. - 1929 r., 2 szt. - 1930 r., 2 szt. - 1931 r.,
Kässboher-Setra S130 S
Mercedes
Mercedes Sandlers
Mercedes 0305
Autosan
Autosan H9-35
W roku 1974 zostaje uruchomiona produkcja nowoczesnych jak na owe lata autobusów H9. Pojazdy te, w ilości ponad 4 tys. sztuk rocznie w różnych wersjach nadwoziowych wytwarzane są do dzisiaj.
 Dane techniczne :
 Rok produkcji 1975-2000
 Konstrukcja Ramowa.
 Długość 9310 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 2990 mm.
 Rozstaw osi 4000 mm.
 Masa własna 7700 Kg.
 Masa całkowita 12500 Kg.
 Silnik 6C107
 Prędkość maks. 70,3 km/h.
 Skrzynia biegów ZF S5-45
 Liczba miejsc 24 siedzące +1, 44 stojących.
Autosan H6
Autobusy Autosan H6-06 oraz H6-20 sš midibusami zakupionymi do obsługi linii o małym natężeniu pasażerskim. Pierwsze pojazdy tego typu zostały zakupione we wrzeœniu 1996 roku przez MPK Kraków. Były to midibusy typu H6-06, które posiadajš jedne dwuskrzydłowe drzwi z przodu. Po wprowadzeniu do ruchu otrzymały one numery taborowe 20101-20105 oraz 20113-20115 (zajezdnia Wola Duchacka) oraz 10106-10112 (zajezdnia Bieńczyce). W 1997 roku MPK zakupiło wersję Autosana H6-20. Wozy te posiadajš dwoje drzwi (przednie dwuskrzydłowe i tylne jednoskrzydłowe). Otrzymały numerację poczšwszy od 20116 skończywszy na 20122. Od chwili wprowadzenia do użytku midibusów Jelcz M018MB/3 (w roku 2005) wszystkie Autosany H6 zostały przekazane do zajezdni Bieńczyce i posiadajš oznaczenia poczšwszy od BA 101. Do dnia 01.09.2007 roku po ulicach kursowało 21 sztuk tego typu autobusów, gdyż ze stanu skreœlony został autobus o numerze BA103. Po wprowadzeniu do ruchu kolejnych pojazdów Jelczy M081MB/3, które trafiły do zajezdni Bieńczyce, kasacji uległy wozy BA101, BA105, BA107, BA109, BA111, BA112, BA113 i BA114.
 Dane techniczne :
 Producent : Sanocka Fabryka Autobusów "Autosan".
 Długość 6355 mm.
 Szerokość 2280 mm.
 Wysokość 2729 mm.
 Rozstaw osi 3320 mm.
 Masa własna 4700 Kg.
 Liczba miejsc 15 siedzących, 13 stojących.
 Silnik Perkins Phaser 110 Ti o mocy 100 KM.
 Skrzynia biegów Manualna, 5 (+R), FPS TS5-30
 Predkość maks. 55 km/h.
MAN
Man SG 192
 Dane techniczne :
 Rok produkcji 1975
 Długość 16500 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 3200 mm.
 Masa własna 23000 Kg.
 Liczba miejsc 107, siedzących 50+1
 Silnik D 2156 HMXU-036 6-cylindrowy.
 Moc maksymalna 141 kW
 Predkość maks. 90 km/h.
Man SL100
W roku 1990 do krakowa wraz ze sprowadzonymi wagonami z Norymbergii sprowadzono również 4 kilkunastoletnie Many SL202. Autobusy te posiadały automatyczną skrzynię biegów, dość niską podłogę ułatwiającą wsiadanie i wysiadanie pasażerom na przystankach oraz co było nowością w Krakowie wyprowadzono na dach autobusu rurę wydechową. Pojazdy te po Krakowie kursowały przez 6 lat, kończąc swój żywot w roku 1996. Jeden egzemplarz tego pojazdu został zachowany jako eksponat w Krakowskim Muzeum Inżynierii Miejskiej
 Dane techniczne :
 Rok produkcji 1978
 Długość 11240 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 3000 mm.
 Skrzynia biegów Voith D 851.3 Automatic
 Liczba miejsc 59, siedzących 44+1
 Silnik Man D 2566 141 kW (192 Ps)
 Prędkość maks. 90 km/h.
Man SG242
Model Man SG 242 jest jedynym tego typu pojazdem w Krakowie. Pojawił się on na ulicach w 1992 roku i zapoczątkował wymianę przestarzałego taboru na nowoczesny (m.in. niskopodłogowy).
 Dane techniczne :
 Długość 18000 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 2750 mm.
 Rozstaw osi 5150 mm.
 Masa własna 14 000 Kg.
 Liczba miejsc 179 w tym 50 siedzących
 Silnik Man D 2866 LUH 26
 Prędkość maks. 90 km/h.
Man SD202
 Dane techniczne :
 Producent Maschinenfabrik Augsburg - Nürnberg Aktiengesellschaft "MAN  AG"
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 4060 mm.
 Rozstaw osi 5875 mm.
 Masa własna 11 000 Kg.
 Liczba miejsc 47+42
 Silnik Man D 2566 UH
 Prędkość maks. 70 km/h
Renault/Berliet
Renault-Berliet PR100
W dniu 1 sierpnia 1972 r., podpisano umowę licencyjną z firmą Berliet. W tym samym roku zmontowano w Jelczu 20 egzemplarzy autobusu PR 100, przy czym udział polskich części wynosił zaledwie 5 procent.
Autobus PR 100 był wówczas pojazdem niezwykle nowoczesnym. Posiadał  długość 11230mm oraz dwie pary dwuskrzydłowych drzwi, rozmieszczonych w układzie 2-2-0. Napędzany był wysokoprężnym, widlastym silnikiem Berliet V800,  umieszczonym w tylnej części pojazdu, o mocy 170 KM. Pozwoliło to na znaczne  obniżenie podłogi w obu wejściach. W przednim miejscu wysokość podłogi  wynosiła 645 mm, a w drugim - 670mm. Autobus mógł pomieścić ogółem 97  pasażerów, w tym 29 na miejscach siedzących. Konstrukcję autobusu stanowiła  samonośna kratownica z rur stalowych. W Berliecie zastosowano  półautomatyczną skrzynie biegów typu Wilson HVD 60 ME oraz mechanizm  kierowniczy ZF. Berliet PR 100 zdobył wiele nagród podczas Międzynarodowego  Tygodnia Autobusów w Nicei. Przyznano tej konstrukcji wyróżnienia za:
 • kształt nadwozia,
 • bezpieczeństwo pasażerów,
 • własności techniczne,
 • zwrotność i najlepsze stanowisko kierowcy.
Można by zatem stwierdzić, iż była to niezwykle udana konstrukcja. Jednakże nie spełniała ona podstawowego wymogu strony polskiej.
Autobusy tego typu trafiły do niewielu polskich miast. Eksploatowały je m.in MPK Wrocław i MZK Warszawa. Półautomatyczne skrzynie biegów Wilson HVD 60 ME, chociaż nowoczesne, okazały się bardzo awaryjne, a ich naprawa była niezwykle kosztowna. Opuszczające bramy JZS autobusy zaczęto wtedy seryjnie  wyposażaćw skrzynie manualne typu Wilson BXSA 108. Awaryjny okazał się  również silnik. W MZK Warszawa wymieniono nawet w kilkudziesięciu Jelczach  silniki, montując w ich miejsce licencyjne jednostki Leyland. Wadą autobusów PR  100 były także zawodny w niskich temperaturach układ paliwowy i  pneumatyczny. Jelcz - Berliet PR 100 okazał się pojazdem zbyt mało pojemnym,  jak na potrzeby komunikacyjne wielkich miast. Brak trzecich drzwi znacznie  spowalniał wymianę pasażerską. Natomiast częste przeciążenia tych pojazdów  oraz zły stan polskich dróg naruszały bardzo delikatną konstrukcję, powodując  pękanie zbyt cienkich profili stalowych. Ten ostatni problem jest bardzo  aktualny również dziś, kiedy w wielu polskich miastach kupuje się autobusy  niskopodłogowe III generacji...
Berliet zobowiązał się do modernizacji autobusu PR 100, poprzez wydłużenie tej konstrukcji do 12 metrów i dodanie dodatkowych drzwi na zwisie tylnym. Taką  też modernizację przeprowadzono w okresie późniejszym.
 Dane techniczne :
 Rok produkcji 1972-1975
 Konstrukcja Samonośna.
 Układ silnika z tyłu.
 Układ drzwi 2-2-0
 Długość 11230 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 2900 mm.
 Masa własna 8300 Kg.
 Masa całkowita 15400 Kg.
 Silnik Berliet V800
 Skrzynia biegów Wilson HVD 60 ME, półautomat/Wilson BXSA 108 manual.
 Ilość miejsc 97
Renault-Berliet PR180
Autobusy Renault PR180 są przegubową wersją popularnych autobusów typu PR100. Konstrukcja PR100 powstała w latach `70. Do roku 1980 pojazdy produkowane były przez firmę Berliet, którą następnie została przejęta przez firmę Renault. Przegubowe autobusy produkowane były już pod szyldem koncernu Renault od 1980 do 1985 roku. W późniejszych latach z taśm produkcyjnych schodziły pojazdy typu PR180.2. W Krakowie wozy PR180 pojawiły się na początku lat `90. Pojazdy zakupiono z francuskiego miasta Montpellier. Autobusy przydzielono do stworzonej wówczas firmy KPTS (późniejsze KPPU), która miała się stać konkurencją dla MPK. Autobusy skierowano na linie firmy KPTS, chodź pojawiały się również na liniach do tej pory obsługiwanych przez MPK, m.in. na linii 144 czy też 238. Pod koniec lat `90 powstały darmowe linie autobusowe kursujące na zlecenie hipermarketu HIT. Autobusy Renault PR180 kursowały na trzech liniach spod sklepu przy ulicy Wielickiej do Nowej Huty, Kurdwanowa i Wieliczki. Linie zlikwidowano w 2001 roku. W tym samym czasie wycofano również z ruchu autobusy PR180. Jeden egzemplarz został zakupiony przez Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy (zdjęcia). W 2006 roku ze względu na problemy z lokalizacją bazy i problemy finansowe większość pojazdów ze zbiorów TMMB zostało skasowanych, w tym PR180 z Krakowa.
 Dane techniczne :
 Producent Renault S.A.
 Długość 17670 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 2915 mm.
 Rozstaw osi 5600/6270 mm.
 Masa własna 141500 Kg.
 Silnik Renault MIPS 06.20.45
 Prędkość maksymalna 67 km/h.
 Skrzynia biegów ZF 4HP 500
 Ilość miejsc 160
Renault S53R
Robur LC 3000
Mały autobus międzymiastowy. W części środkowej autobus ma podwyższony dach, aby umożliwić pasażerom chodzenie wewnątrz bez nadmiernego schylania się.
 Dane techniczne :
 Rok produkcji 1968
 Długość 6800 mm.
 Szerokość 2370 mm.
 Wysokość 2750 mm.
 Silnik Chłodzony powietrzem, 4-cylindrowy benzynowy.
 Moc silnika 75 Km.
 Masa całkowita 5200 Kg.
 Prędkość maksymalna 85 km/h.
 Ilość miejsc 21 siedzących.
TAM 190A 11T
 Dane techniczne :
 Rok produkcji 1986
 Silnik Lizenz KHD F6 L 413f V6.
 Skrzynia biegów Famos S 5-60.
 Długość 11035 mm.
 Szerokość 2500 mm.
 Wysokość 3010 mm.
 Masa własna 13000 kg.
 Prędkość maksymalna 80 km/h.
 Ilość miejsc 51-1
Informacja :
#OFD 6699 - Numery tablicy rejestracyjnej.
(58)- - Numer ewidencyjny pojazdu nadany przez przewoźnika.
Źródło :
www.kmk.krakow.pl
Materiały i Studia Sekcji Historycznej MPK Kraków - Rok 1988, nr.2